Τη θλίψη όλων μας για τη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων, διαδέχεται η οργή μας για τον άδικο και τραγικό τρόπο που έχασαν τη ζωή τους τρείς νέοι εργαζόμενοι, που με μόνο μέλημά τους ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά και την οικογένειά τους, επεδίωκαν καθημερινά να δώσουν με το δικό τους τρόπο τη μάχη τους για λίγα ψήγματα ελπίδος ακόμη.
Τα μηνύματα της κοινωνίας απέναντι στην αβεβαιότητα των επερχόμενων αλλαγών δεν αποτελούν σύμμαχο της φαυλοκρατίας αλλά ευκαιρία επαγρύπνησης, αλλαγών και ανάτασης.
Όσα συνέβησαν χθες δεν είναι απλά άδικα. Είναι εξοργιστικά.
Διανύουμε περίοδο κρίσιμη για τη χώρα μας, εν μέσω ριζικών διοικητικών μεταρρυθμίσεων και μίας δύσκολης δημοσιονομικής κατάστασης με τον ευρωμηχανισμό στήριξης και τον πέλεκη του ΔΝΤ υπό διαπραγμάτευση.
Ο Καλλικράτης, φέρνει αλλαγές, αναμφίβολα αυτονόητες για την αυτοδιοίκηση, με σημαντικό άξονα την αποκέντρωση και διεύρυνση καίριων αρμοδιοτήτων.
Βέβαια, φέρνει μαζί και μία πρόκληση: την επιτυχία κάθε σχεδίου, ακόμη και του πιο άρτιου, πάνω και πέρα από κάθε πολιτική απόφαση και νομοθετική ρύθμιση την εγγυάται η ίδια η κοινωνία, με τον ανθρώπινο παράγοντα να παίζει τον καταλυτικό ρόλο.
Η τοπική αυτοδιοίκηση ενισχύεται, και για να είναι τούτο ουσιαστικό, η κατεύθυνση είναι μία, προς όφελος του ανθρώπου• το κριτήριο δε συνένωσης, είτε είναι πληθυσμιακό, για τους μεγάλους κεντρικούς δήμους, είτε συνδυασμός παραμέτρων για τους μικρότερους δήμους της περιφέρειας, θα πρέπει ακόμη και αυτό να λειτουργήσει με γνώμονα τον άνθρωπο.
Από την άλλη, η δημοσιονομική κρίση αποτελεί πρόβλημα, η εκτόνωσή της όμως δεν περνάει απαραίτητα, ή τουλάχιστον όχι μόνο, από τους όρους στήριξης από την τρόικα ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ. Οι θυσίες των μισθωτών με τον φερόμενο αποπληθωρισμό σε επίπεδο μείωσης μισθών, δεν είναι η πανάκεια. Σίγουρα, δεν φταίει ο βασικός μισθός των μόλις 681 ευρώ- σε μία Ευρώπη με σχεδόν διπλάσιους-που η ελληνική οικονομία δεν είναι ανταγωνιστική.
Σημασία έχει τούτο, η κρίση να αντιμετωπιστεί ως μία πρόκληση προκειμένου η χώρα μας να γίνει ανταγωνιστική, σε σταθερή τροχιά ανάπτυξης να εστιάσουμε στην άμεση προώθηση τολμηρών και ουσιαστικών αλλαγών, προς ένα νέο, αποτελεσματικό μοντέλο θετικών ρυθμών παραγωγικότητας• στην ανάπτυξη στα δημόσια έργα, στις μεταφορές, στην τεχνολογία• στην ενίσχυση της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας, στην προσέλκυση επενδυτών, στην μέγιστη απορρόφηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ.
Αμφότερες οι προκλήσεις, αποτελούν, ευτυχώς ακόμη ευκαιρίες για φυγή προς τα εμπρός. Μένει να τις δράξουμε δίχως καθυστέρηση.
Ένα από τα θέματα που καλείται να αντιμετωπίσει και να λύσει η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, είναι η μετανάστευση, με κύριο σημείο προβληματισμού τα δικαιώματα των αλλοδαπών, που είτε νομίμως είτε παρανόμως εισέρχονται στη χώρα μας: το πώς αντιμετωπίζονται από μία καθόλα δημοκρατική χώρα οι μετανάστες είναι αναμφίβολα φλέγον ζήτημα, που κυριαρχεί, μετά τις ευρωεκλογές, στην ατζέντα των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, και των οργάνων της ΕΈ.
Το ζήτημα όμως αυτό, στη χώρα μας, έχει και μία άλλη διάσταση, εξίσου σημαντική: τα δικαιώματα των παιδιών μεταναστών.
Δυστυχώς η πρόσφατη διάταξη για την μεταναστευτική πολιτική είναι κενή ουσίας, και όχι καινή ως αναμενόταν· που ενώ πρεσβεύει, ορθά μεν, την ακώλυτη διαμονή στη χώρα, αδόκιμα δε, την κοινωνική ένταξη τουλάχιστον για τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, απλά και άδικα τα εγκλωβίζει σε πλοκάμια γραφειοκρατικά. Θέτει δηλαδή όρους και προϋποθέσεις για να χαρακτηριστούν, έπειτα από δεκαοκτώ χρόνια αναμονής, «επί μακρόν διαμένοντες». Για δε εκείνα που μεγαλώνουν εδώ, καμία αναφορά.
Δεν νοείται, σε χώρα υποδοχής μεγάλου αριθμού αλλοδαπών να μιλάμε ακόμη για «τα παιδιά του πουθενά», τα παιδιά μεταναστών που απλώς ο νόμος παραλείπει, είτε για δεκαοκτώ χρόνια, είτε για πάντα, να ρυθμίσει τη ζωή τους.
Δεν νοείται, η αποκαλούμενη «δεύτερη γενιά μεταναστών» να μην έχει δικαίωμα να επιλέξει την ελληνική ιθαγένεια, αν και μετέρχεται την ελληνική παιδεία, ζει και μεγαλώνει γνωρίζοντας ίσως μόνο μία πατρίδα, για μητρική γλώσσα ίσως μόνο την ελληνική.
Προφανώς, το πλήρωμα του χρόνου, το iussoliνα επικρατήσει του αναχρονιστικού iussanguinis έφτασε. Ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας πρέπει να τροποποιηθεί ουσιαστικά, σύμφωνα με τα σημεία των καιρών και την επικρατούσα στην Ευρώπη κατάσταση: δικαίωμα στην άνευ όρων κτήση της ελληνικής ιθαγένειας με τη γέννηση, δικαίωμα, υπό όρους και προϋποθέσεις κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας και για τα παιδιά που ήρθαν μικρά, ζουν και φοιτούν στην Ελλάδα.
Προφανώς, οφείλουμε να το αποδεχτούμε: δεν παραβλέπουμε και δεν αγνοούμε τη διαφορετικότητα, τα παιδιά μεταναστών δεν είναι ανύπαρκτα, είναι παιδιά με δικαιώματα, με ίσα δικαιώματα.
Ενώ πλήθος σκανδάλων ταλανίζουν την πολιτική ζωή της χώρας, με πρωταγωνιστές και εν γένει συμμετέχοντες, στελέχη της ΝΔ, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση και μία ολόκληρη παράταξη δεν έχουν ακόμη «καταφέρει» να πείσουν-πιέσουν τον Αρ. Παυλίδη να παραιτηθεί-παρά τις επαρκείς ενδείξεις, ανεπαρκείς όμως ψήφους, περί παραπομπής του- η φερόμενη από δημοσιεύματα, εικαζόμενη και μόνο, εμπλοκή του στην υπόθεση της ΜΑΝ, οδήγησε τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Χρ. Βερελή σε άμεση παραίτηση.
Από ευθιξία και από μεγάλη θέληση.
Διότι η δημοκρατική παράταξη και τα στελέχη της προτιμούν τις ξεκάθαρες λύσεις, προκρίνουν το συμφέρον του τόπου μας, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο στη δικαιοσύνη να πράξει τα δέοντα. Χωρίς βουλευτικές ασυλίες, αμφισβητούμενα πορίσματα, και την, άνευ προηγουμένου, ήττα της πλειοψηφίας.
Είναι γεγονός πως από την νομοθετική θέσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου με τον ν. 1268/1982 και την εννοιολογική τροποποίησή του σε ακαδημαϊκό άσυλο με τον ν. 3549/2007, ο θεσμός αυτός έχει καταστρατηγηθεί πολλάκις, η πραγματική και ουσιαστική του σημασία έχει διαστρεβλωθεί, και από άσυλο ιδεών της ακαδημαϊκής κοινότητας, μετατρέπεται σε άσυλο εγκληματιών και ποινικών αδικημάτων.
Όταν ο καθένας καπηλεύεται την μη εφαρμογή του νόμου, μετερχόμενος τη βία, και προχωρώντας σε καταστροφές, όταν παρακωλύεται η εύρυθμη ακαδημαϊκή λειτουργία, όταν φοιτητές και ακαδημαϊκοί εμποδίζονται, διστάζουν ή φοβούνται μόλις νυχτώσει να κυκλοφορήσουν στους χώρους των πανεπιστημίων, αφού τότε επικρατεί παρανομία και ανομία, όταν η ελευθερία στην επιστημονική αναζήτηση και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών περιορίζονται, όταν ο πυρήνας του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία πλήττεται, τότε ασφαλώς περί καταστρατήγησης πρόκειται.
Γεγονός είναι πως ήδη ο νόμος-πλαίσιο του 1982, αλλά και ο ισχύον του 2007, ο οποίος διατήρησε στο ακέραιο την ίδια ρύθμιση, στο θέμα αυτό είναι ξεκάθαροι: δημόσια δύναμη, ήτοι η αστυνομία, μπορεί να επεμβαίνει στο χώρο του ασύλου όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής.
Προσχήματα περί ανεμπόδιστης, με κάθε μέσο και κυρίως με κάθε τίμημα, διακίνησης ιδεών και απόψεων, αιτιάσεις ανοχής εγκλημάτων στο βωμό της ελευθερίας της έκφρασης, δεν έχουν θέση στη δημοκρατία μας.
Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί κακουργηματικών πράξεων, εντός του πανεπιστημίου, ουδόλως πρέπει να παραμένουν ατιμώρητοι, διότι το άσυλο, το δίχως άλλο, είναι κατάκτηση της πανεπιστημιακής κοινότητας, κληροδότημα της μεταπολιτευτικής γενιάς στις επόμενες· σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελεί επιχειρηματολογική (κατά)χρηση της αστυνομίας για αποφυγή επέμβασής της στους πανεπιστημιακούς χώρους, όταν ο νόμος το απαιτεί.
Αναμφίβολα το άσυλο θεσμοθετήθηκε για την αδιάλειπτη και άνευ όρων προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας· άσυλο δεν σημαίνει ασφάλεια στους πανεπιστημιακούς χώρους μόνο από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου, το άσυλο δεν πρέπει και δεν έχει ΩΡΑΡΙΟ και η εφαρμογή του νόμου δεν χρονοπρογραμματίζεται.
