Πράσινη αυτό-διοικητική διαχείριση απορριμμάτων

(Κεντρί 28/9/2010)

Η σύγχρονη αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης που διαμορφώνεται με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, εισάγει σειρά νέων αρμοδιοτήτων για τους δήμους στους τομείς του Περιβάλλοντος, της Ποιότητας Ζωής και Εύρυθμης Λειτουργίας των Πόλεων, της Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης, της Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού

Αξιοσημείωτη, μεταξύ αυτών, είναι η πρόβλεψη για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων, και ειδικότερα προσωρινής αποθήκευσης, μεταφόρτωσης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης αυτών.

Πρόκληση για την τοπική αυτοδιοίκηση, και κυρίως για δήμους όπως ο Δήμος Συκεών, που έχουν ήδη αναπτύξει ολοκληρωμένες δράσεις ανακύκλωσης και ταυτόχρονα πρόσκληση ενεργούς συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας.

Ευκαιρία για μακροπρόθεσμο και μεγαλόπνοο σχεδιασμό, από τις δημοτικές αρχές με τη συνδρομή των πολιτών, για την αποθήκευση, ανακύκλωση και την επεξεργασία των αστικών απορριμμάτων.

Καιρός είναι οι επιτυχείς πρωτοβουλίες δράσης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και αντίδρασης στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος, να αποκτήσουν τη διάρκεια και τη συνέπεια, που αναμφίβολα η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να εγγυηθεί.

Γεγονός είναι πως η ανακύκλωση των περισσότερων υλικών, χωρίς να στερείται ουσίας και αξίας, απαιτεί την κατάλληλη υποδομή αποθήκευσης και επεξεργασίας, προκειμένου να θεωρηθεί ολοκληρωμένη. Σίγουρα λοιπόν, η διαμόρφωση όχι μόνο χώρων για την αποθήκευση αλλά και εγκαταστάσεων για την επεξεργασία των προς ανακύκλωση απορριμμάτων, θα πρέπει να είναι εκ των σημαντικών προτεραιοτήτων κάθε νέας δημοτικής αρχής.

Κοντά στον πολίτη και στην καθημερινότητά του, η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να συνδράμει στην αλλαγή στάσης του πολίτη-καταναλωτή, δημιουργώντας και τις κατάλληλες προϋποθέσεις ενίσχυσης και αξιοποίησης κάθε ατομικής και συλλογικής προσπάθειας, με μία βασική επιδίωξη, την ομορφότερη πόλη με σεβασμό στο περιβάλλον.

Τώρα πια οι συνθήκες για ολοκληρωμένη πράσινη και ορθολογική διαχείριση των απορριμμάτων, ξεκινώντας από τοπικό επίπεδο, το ευνοούν. Μένει να τις εκμεταλλευτούμε, απορρίπτοντας τις σειρήνες περί απόδοσης δημοψηφισματικού χαρακτήρα στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Για να προσδώσουμε έτσι νόημα σε κάθε προσδοκία για ισχυρή τοπική αυτοδιοίκηση.

Προτεραιότητα πρώτη:ανοιχτό σχολείο

(Αγγελιοφόρος 15/9/2010)

Οι επερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου σαφώς και αποτελούν μία κρίσιμη πολιτική διεργασία. Οχι, όμως, όπως παραπλανητικά κάποιοι προτάσσουν επειδή επέρχεται η δημοψηφισματική κρίση «της πολιτικής του μνημονίου», αλλά επειδή διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικότερο.

Σε αυτές τις εκλογές κρίνεται το εύρος της παρέμβασης των νέων Δομών, η δυνατότητα εκμετάλλευσης παρεχόμενων πόρων για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινότητας αλλά και η δόμηση των απαραίτητων συνεργειών βελτίωσης της ζωής μας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Στην παραπάνω λογική, βασική προτεραιότητα των νέων αυτοδιοικητικών δομών πρέπει να αποτελεί η ανάδειξη και η ενίσχυση του θεσμού του «ανοιχτού σχολείου».

Ο όρος «ανοιχτό σχολείο» δεν είναι καινούργιος, ως εδώ και χρόνια δοκιμασμένος στις ΗΠΑ και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ανοιχτό σχολείο στην κοινωνία σημαίνει ουσιαστικός ρόλος και βήμα συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης της σχολικής ζωής, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην οικογένεια, στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές. Σημαίνει δημιουργία μίας τοπικής κοινότητας, που προσφέρει στο μαθητή την ασφάλεια, τη στήριξη, την επιβράβευση, συνδράμει στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, ανταποκρίνεται στις ανάγκες του. Είναι χώρος μάθησης, έκφρασης, δημιουργίας, ψυχαγωγίας για ολόκληρη τη γειτονιά, για όλους.

Η αλλαγή του διοικητικού χάρτη αποτελεί ευκαιρία για την πραγμάτωση του ανοιχτού σχολείου· η τοπική αυτοδιοίκηση με νέες, διευρυμένες αρμοδιότητες αναλαμβάνει τη σύνδεσή του με τις τοπικές κοινωνίες, εκπονώντας μεταξύ άλλων προγράμματα διά βίου μάθησης, ανοίγοντας το χώρο του σχολείου σε χρήσεις κοινής ωφέλειας και εκδηλώσεις κοινού ενδιαφέροντος, συνδράμοντας στη διοίκηση και την παιδαγωγική καθοδήγηση.

Ευθύνη κάθε δημοτικής αρχής είναι, από το νέο έτος, να διαβουλευτεί με την τοπική κοινωνία και να δημιουργήσει τις καταλληλότερες συνθήκες για να υποδεχτεί και να θεμελιώσει το νέο σχολείο, το σχολείο εκείνο που θα ανοίξει διάπλατα τις πύλες του σε όλους, ως μία θερμοκοιτίδα προσφοράς προς όλους.

Και αυτό αναδεικνύεται ως ζητούμενο σε αυτές τις εκλογές. Η συμμετοχή και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στις δυνάμεις αυτές, που αντιλαμβάνονται τις ευκαιρίες αναπτυξιακής προοπτικής, εμπιστοσύνη που θα σημάνει την προοπτική επίλυσης ζητημάτων και κυρίως τη δημιουργία ευκαιριών καλύτερης ζωής για όλους.

...

Τη θλίψη όλων μας για τη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων, διαδέχεται η οργή μας για τον άδικο και τραγικό τρόπο που έχασαν τη ζωή τους τρείς νέοι εργαζόμενοι, που με μόνο μέλημά τους ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά και την οικογένειά τους, επεδίωκαν καθημερινά να δώσουν με το δικό τους τρόπο τη μάχη τους για λίγα ψήγματα ελπίδος ακόμη.

Τα μηνύματα της κοινωνίας απέναντι στην αβεβαιότητα των επερχόμενων αλλαγών δεν αποτελούν σύμμαχο της φαυλοκρατίας αλλά ευκαιρία επαγρύπνησης, αλλαγών και ανάτασης.

Όσα συνέβησαν χθες δεν είναι απλά άδικα. Είναι εξοργιστικά.

Δράττομαι της ευκαιρίας

(Το κεντρί 20.04.2010)

Διανύουμε περίοδο κρίσιμη για τη χώρα μας, εν μέσω ριζικών διοικητικών μεταρρυθμίσεων και μίας δύσκολης δημοσιονομικής κατάστασης με τον ευρωμηχανισμό στήριξης και τον πέλεκη του ΔΝΤ υπό διαπραγμάτευση.

Ο Καλλικράτης, φέρνει αλλαγές, αναμφίβολα αυτονόητες για την αυτοδιοίκηση, με σημαντικό άξονα την αποκέντρωση και διεύρυνση καίριων αρμοδιοτήτων.

Βέβαια, φέρνει μαζί και μία πρόκληση: την επιτυχία κάθε σχεδίου, ακόμη και του πιο άρτιου, πάνω και πέρα από κάθε πολιτική απόφαση και νομοθετική ρύθμιση την εγγυάται η ίδια η κοινωνία, με τον ανθρώπινο παράγοντα να παίζει τον καταλυτικό ρόλο.

Η τοπική αυτοδιοίκηση ενισχύεται, και για να είναι τούτο ουσιαστικό, η κατεύθυνση είναι μία, προς όφελος του ανθρώπου• το κριτήριο δε συνένωσης, είτε είναι πληθυσμιακό, για τους μεγάλους κεντρικούς δήμους, είτε συνδυασμός παραμέτρων για τους μικρότερους δήμους της περιφέρειας, θα πρέπει ακόμη και αυτό να λειτουργήσει με γνώμονα τον άνθρωπο.

Από την άλλη, η δημοσιονομική κρίση αποτελεί πρόβλημα, η εκτόνωσή της όμως δεν περνάει απαραίτητα, ή τουλάχιστον όχι μόνο, από τους όρους στήριξης από την τρόικα ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ. Οι θυσίες των μισθωτών με τον φερόμενο αποπληθωρισμό σε επίπεδο μείωσης μισθών, δεν είναι η πανάκεια. Σίγουρα, δεν φταίει ο βασικός μισθός των μόλις 681 ευρώ- σε μία Ευρώπη με σχεδόν διπλάσιους-που η ελληνική οικονομία δεν είναι ανταγωνιστική.

Σημασία έχει τούτο, η κρίση να αντιμετωπιστεί ως μία πρόκληση προκειμένου η χώρα μας να γίνει ανταγωνιστική, σε σταθερή τροχιά ανάπτυξης να εστιάσουμε στην άμεση προώθηση τολμηρών και ουσιαστικών αλλαγών, προς ένα νέο, αποτελεσματικό μοντέλο θετικών ρυθμών παραγωγικότητας• στην ανάπτυξη στα δημόσια έργα, στις μεταφορές, στην τεχνολογία• στην ενίσχυση της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας, στην προσέλκυση επενδυτών, στην μέγιστη απορρόφηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ.

Αμφότερες οι προκλήσεις, αποτελούν, ευτυχώς ακόμη ευκαιρίες για φυγή προς τα εμπρός. Μένει να τις δράξουμε δίχως καθυστέρηση.

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση

Ius soli versus Ius sanguinis*

(Αγγελιοφόρος 30/11/2009)

Ένα από τα θέματα που καλείται να αντιμετωπίσει και να λύσει η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, είναι η μετανάστευση, με κύριο σημείο προβληματισμού τα δικαιώματα των αλλοδαπών, που είτε νομίμως είτε παρανόμως εισέρχονται στη χώρα μας: το πώς αντιμετωπίζονται από μία καθόλα δημοκρατική χώρα οι μετανάστες είναι αναμφίβολα φλέγον ζήτημα, που κυριαρχεί, μετά τις ευρωεκλογές, στην ατζέντα των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, και των οργάνων της ΕΈ.

Το ζήτημα όμως αυτό, στη χώρα μας, έχει και μία άλλη διάσταση, εξίσου σημαντική: τα δικαιώματα των παιδιών μεταναστών.

Δυστυχώς η πρόσφατη διάταξη για την μεταναστευτική πολιτική είναι κενή ουσίας, και όχι καινή ως αναμενόταν· που ενώ πρεσβεύει, ορθά μεν, την ακώλυτη διαμονή στη χώρα, αδόκιμα δε, την κοινωνική ένταξη τουλάχιστον για τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, απλά και άδικα τα εγκλωβίζει σε πλοκάμια γραφειοκρατικά. Θέτει δηλαδή όρους και προϋποθέσεις για να χαρακτηριστούν, έπειτα από δεκαοκτώ χρόνια αναμονής, «επί μακρόν διαμένοντες». Για δε εκείνα που μεγαλώνουν εδώ, καμία αναφορά.

Δεν νοείται, σε χώρα υποδοχής μεγάλου αριθμού αλλοδαπών να μιλάμε ακόμη για «τα παιδιά του πουθενά», τα παιδιά μεταναστών που απλώς ο νόμος παραλείπει, είτε για δεκαοκτώ χρόνια, είτε για πάντα, να ρυθμίσει τη ζωή τους.

Δεν νοείται, η αποκαλούμενη «δεύτερη γενιά μεταναστών» να μην έχει δικαίωμα να επιλέξει την ελληνική ιθαγένεια, αν και μετέρχεται την ελληνική παιδεία, ζει και μεγαλώνει γνωρίζοντας ίσως μόνο μία πατρίδα, για μητρική γλώσσα ίσως μόνο την ελληνική.

Προφανώς, το πλήρωμα του χρόνου, το ius soli να επικρατήσει του αναχρονιστικού ius sanguinis έφτασε. Ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας πρέπει να τροποποιηθεί ουσιαστικά, σύμφωνα με τα σημεία των καιρών και την επικρατούσα στην Ευρώπη κατάσταση: δικαίωμα στην άνευ όρων κτήση της ελληνικής ιθαγένειας με τη γέννηση, δικαίωμα, υπό όρους και προϋποθέσεις κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας και για τα παιδιά που ήρθαν μικρά, ζουν και φοιτούν στην Ελλάδα.

Προφανώς, οφείλουμε να το αποδεχτούμε: δεν παραβλέπουμε και δεν αγνοούμε τη διαφορετικότητα, τα παιδιά μεταναστών δεν είναι ανύπαρκτα, είναι παιδιά με δικαιώματα, με ίσα δικαιώματα.

*Δίκαιο του εδάφους - Δίκαιο του αίματος