Το συνέδριο, οδηγός στο μέλλον ή επιλογή καθίζησης.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καρφίτσα 16/2/2013)

Το ΠΑΣΟΚ έχει βιώσει πολλά συνέδρια: πολιτικών συγκρούσεων, επανοριοθέτησης της πολιτικής και οργανωτικής του φυσιογνωμίας, συνέδρια εν όψει επικείμενων αλλαγών στην κυβέρνηση, συνέδρια στα οποία ενδεχομένως να κρίθηκε και το μέλλον της χώρας. Σαν το επικείμενο όμως, δεν έζησε ποτέ. Αποσυνδέοντας τις πολιτικές συνθήκες από την απόφαση διεξαγωγής του, σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ ενός επιχειρούμενου συντεταγμένου, αλλά άτονου και άτολμου προσυνεδριακού διαλόγου, αναλαμβάνεται ένα τεράστιο ρίσκο: η αποτυχία πολιτικής αποτύπωσης θα σημάνει μία τεκτονικού χαρακτήρα καθίζηση. Επιλέγοντας την πολιτική αποτύπωση, οφείλουμε να αφήσουμε τις απαισιόδοξες προβλέψεις και να επιχειρήσουμε να συμβάλουμε σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί: πολιτικές προτάσεις ως προοπτική λύσεων και ρεαλιστικές επιλογές επιδιώκοντας διέξοδο. 

Η οριοθέτηση του εύρους των πολιτικών επιλογών μας στο συνέδριο,είναι προαπαιτούμενο, και η αποτύπωση ενός σχεδίου ανασυγκρότησης, παραγωγικής και κοινωνικής για τη χώρα,

αδήριτη αναγκαιότητα. Προφανώς όμως, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εισάγει στο δημόσιο λόγο αυτά τα στοιχεία που κακώς αμελήθηκαν η παραπλανητικά αφέθηκαν εκτός, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Πρώτον, η ευθύνη των προσώπων. Όσο και αν καλλιεργήθηκε ο μύθος ότι «δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά οι πολιτικές που ευθύνονται», άλλο τόσο οι πραγματικοί υπεύθυνοι ξέφευγαν, κρύβονταν και δε λογοδοτούσαν. Η ευθύνη με ονοματεπώνυμο, η πλήρης σύνδεσης της ευθύνης του συστήνοντος με την αποτελεσματικότητα του

προτεινόμενου, είναι το ελάχιστο πρώτο βήμα. Εμείς ως ΠΑΣΟΚ, πως μπορούμε να διατυπώσουμε ένα σχέδιο φερέγγυα, όταν δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τον υπεύθυνο, τους υπεύθυνους,για τη σημερινή κακή οικονομική του κατάσταση;

Δεύτερον, αξιοπιστία. Πως μπορεί ένα κόμμα να συγκροτήσει ένα αξιόπιστο σχέδιο για το μέλλον, όταν στελέχη που διαχειρίστηκαν εξουσία επέλεξαν να απαξιώσουν ή να υποβαθμίσουν θεσμούς που μπορούσαν να εγγυηθούν τη διαφάνεια και την αντικειμενικότητα. Πόσο αξιόπιστο είναι ένα κόμμα, που 30 χρόνια διατηρεί τους ίδιους, στις ίδιες θέσεις, με τις ίδιες αρμοδιότητες,και με τα –γνωστά- ίδια αποτελέσματα;

Τρίτον, ρεαλιστικός στρατηγικός σχεδιασμός. Το σχέδιο για την Ελλάδα του αύριο, που ορθώς ως πρώτο βήμα πρέπει να έχει τη σωτηρία της χώρας από το δημοσιονομικό αφανισμό, πλήττεται πρωτίστως από ρυθμίσεις επικίνδυνες για τη συνοχή της κοινωνίας, καθώς ενέχουν τον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού της. Ελλείψεις ενός στρατηγικού σχεδίου, είναι επόμενο να λαμβάνονται τέτοιες αποφάσεις.

Σαφώς, το ΠΑΣΟΚ του αύριο, οφείλει να είναι η εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ των μεγάλων έργων, κατακτήσεων και στόχων. Και ακριβώς αυτή την πρόκληση αντιμετωπίζει στο συνέδριο του: να φανεί αντάξιο της ιστορίας του και επάξια συνεχιστής της.

Η προοδευτική προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της νέας γενιάς

"Η προοδευτική προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της νέας γενιάς"

Η ελπίδα για το αύριο, προϋποθέτει το δικό μας «παρών» στο μέλλον.

" Τα όνειρά μας δεν τα χαρίζουμε, την προσπάθειά μας δεν την εγκαταλείπουμε, αυτούς που μας πιστεύουν δεν τους προδίδουμε. 

Μπορούμε να τα καταφέρουμε και αναλαμβάνουμε αυτήν την ευθύνη:  H νέα γενιά δίνει το σύνθημα της ελπίδας, ξεκινά τη μεγάλη αυτή προσπάθεια, διεκδικούμε να αλλάξουμε, θα το πετύχουμε και θα δικαιωθούμε. "

Ομιλία Αντώνη Σαουλίδη, Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013

Η προοδευτική προοπτική της σύγχρονης Σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της Νέας Γενιάς.

Σας προσκαλώ την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013 στις 11:00 π.μ. στο Δημαρχείο Νεάπολης(Περιοχή Στρεμπενιώτη) να συζητήσουμε για την προοδευτική προοπτική της χώρας και τις προτάσεις της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο.

Τέλος Εποχής.

(Δημοσιεύθηκε στο freesunday.gr στις 14.11.2012) 

Η έκβαση της ψηφοφορίας του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σφραγίζει την απόλυτη αποτυχία μίας γενικότερης πολιτικής κουλτούρας –παρά τα φωτεινά της διαλλείματα- εδώ και 20 περίπου χρόνια. Είναι αυτή που γεννήθηκε μέσα από την πολιτική σταθερότητα που παράχθηκε μετά το 1974 και αναπτύχθηκε λόγω της τεχνητής ευμάρειας που η συμμετοχή στην ΟΝΕ και την ΕΕ εγγυήθηκαν.

Πολιτικοί ηγέτες χωρίς καμία συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης διαχειριστές κονδυλίων, βουλευτές πεπεισμένοι για το ακαταδίωκτο των πράξεων και παραλήψεών τους, δόμησαν ένα κράτος υδροκέφαλο και συγκεντρωτικό που οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις έδιναν αφορμή για αθρόες προσλήψεις ανειδίκευτου υπαλληλικού διοικητικού προσωπικού, αντί της απαιτούμενης έμφασης στην μηχανοργάνωση, τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση, την εξειδίκευση και επιστημονική κατάρτιση των στελεχών του κρατικού μηχανισμού.

Τα σημερινά μέτρα, αν και αναγκαία για την παραμονή της χώρας εντός της Ευρωζώνης, παρά τα πολλάκις αίολα επιχειρήματα «απειλών περί αποχώρησης ως διαπραγματευτικά ατού», αποκαλύπτουν αυτή ακριβώς την αποτυχία, σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Κυρίως αποκαλύπτουν το βασικό έλλειμμα στόχευσης, σχεδιασμού και οραματισμού για μία Ελλάδα ισχυρή, σταθερή, εύπορη. Είναι πραγματικά λίγοι αυτοί που αναρωτήθηκαν, ιδιαίτερα  όταν κονδύλια υπήρχαν τόσο από Ευρωπαϊκούς πόρους όσο και από την εγγενή κυκλοφοριακή ταχύτητα του χρήματος και κατά συνέπεια την πολλαπλασιαστική του ιδιότητα, γιατί η Ελλάδα δεν έχει επενδύσει στην στοχευμένη εκπαίδευση πανεπιστημιακού επιπέδου σε θεματικές που αποτελούν συγκριτικά της πλεονεκτήματα με διεθνή εμβέλεια.

Είναι αδιανόητο η χώρα μας να μη διαθέτει έστω και ένα τμήμα Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στον τουρισμό, κάτι που σίγουρα σε άλλες χώρες θα αποτελούσε αυτονόητη πραγματικότητα. Η Ελλάδα –ειδικά στον τουρισμό- θα μπορούσε να αποτελεί εξαγωγέα γνώσης και πόλο έλξης επιστημόνων και επαγγελματιών του τουρισμού μέσω της δημιουργίας ιδρυμάτων – campus, αποκλειστικά προσανατολισμένων σε αυτό.

Είναι επίσης εξωφρενικό κάθε συζήτηση για συνεταιριστική ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής να θεωρείται εκ των προτέρων καταδικασμένη λόγω της παλαιότερης εμπειρίας κακοδιαχείρισης και ανομιών. Η πρωτογενής παραγωγή στη χώρα μπορεί να αποτελέσει βασικό μοχλό ανάπτυξης μόνο με την κατάλληλη εξειδίκευση και επιστημονική κατάρτιση νέων παραγωγών.

Τα παραδείγματα δεν εξαντλούν τα περιστατικά λανθασμένου σχεδιασμού και υλοποίησης. Αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά επιλογών εύκολων λύσεων αντί της ανάπτυξης συγκροτημένων σχεδίων επίλυσης διαρθρωτικών προβλημάτων. Και για αυτό και η παιδεία δεν αποτέλεσε ποτέ πολιτική επιλογή, παρά μόνο διαχειριστική διαδικασία.

Συνολικά, μία πυραμίδα που ξεκινάει από το μοντέλο της «ανεύθυνης» διοίκησης, προχωράει στο πολυδαίδαλο σύστημα της γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης, καταλήγοντας στο μικροκεφαλαιούχο επιχειρηματία, ο οποίος αντί της παροχής γνώσεων και κεφαλαιοποιημένης εμπειρίας, καταστρώνει σχέδια αξιοποίησης «γνωριμιών», απεικονίζει το παρασιτικό και αναποτελεσματικό παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Δυστυχώς, το τέλος αυτού του μοντέλου επέρχεται με όρους αποφυγής της καταστροφής και όχι με όρους συνειδητοποίησης της λάθος κατεύθυνσης. Ας είναι όμως.

Ακόμη και με αυτούς τους όρους μπορούμε να βρούμε τις διόδους που θα αναμορφώσουν τη χώρα. Όμως, ένας συνασπισμός προθύμων δε φτάνει. Απαιτείται η προσέγγιση, η σύγκλιση και η αποφασιστική συμβολή όλων των προοδευτικών δυνάμεων, που αναγνωρίζουν τα βασικά ζητήματα δομής και λειτουργίας του κράτους, αλληλεπίδρασης πολιτών και πολιτικών, την Ευρωπαϊκή αλλά και διεθνή πρακτική. Το μέλλον της χώρας μας είμαστε οι άνθρωποί της. Είμαστε αυτοί που αντιμετώπισαν τα περισσότερα δεινά από την κατάσταση που μαίνεται εδώ και 3 χρόνια, είμαστε όμως αυτοί που μπορούν να συμβάλλον και στην ανάτασή της.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει ούτε την ιστορία μας, ούτε τις θυσίες μας να λησμονήσουμε. Οφείλουμε το δικό μας μέλλον, να το αλλάξουμε μόνοι μας.

Δικαιολογίες, τέλος.

(Δημοσιεύθηκε στο "Βήμα", την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου)

Οι επίμονες και αγωνιώδεις προσπάθειες από πολλούς συμπολίτες μας – συχνά διαφορετικών κοινωνικών καταβολών ή αντιλήψεων περί λειτουργίας του κράτους και του βαθμού παρέμβασης του στην οικονομία- να ωθήσουν τον πολιτικό κόσμο της χώρας σε αλλαγές που θα αποτρέψουν τη προδιαγεγραμμένη πορεία σήψης και παρακμής, έχουν καταλήξει σε πλήρη αποτυχία.

Ο πολιτικός κόσμος επιμένει σε αυτό –ίσως και το μόνο- που ξέρει πολύ καλά να κάνει και εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες: να επιλέγει τα εύκολα, να αποφεύγει διαρθρωτικές αλλαγές, να αποκρούει οποιοδήποτε μακροπρόθεσμο σχέδιο αλλαγής της φυσιογνωμίας της χώρας.

Και προφανώς η κατάληξη σε ένα μίγμα μέτρων που σε πρώτο πλάνο έχει τη μείωση μισθών και συντάξεων, τη φορολογική επιβάρυνση των πολλών και την αδιάκριτη οριζόντια κάθε είδους περικοπή, ελαφρύνοντας παράλληλα φορολογικά τους λίγους, θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης. Δυστυχώς κανείς πλέον δε μπορεί να αιτιολογήσει αυτή τη στάση.

Με μία απλή αναγωγή είναι αντιληπτό πως οι διάφορες «φορολογικές λίστες» περιέχουν περισσότερα εν δυνάμει φορολογικά έσοδα από ότι όλες οι τελευταίες φοροεπιδρομές μαζί, οι κάθε λογής «πελατειακές εξυπηρετήσεις που παρακάμπτουν τους γενικούς κανόνες» στερούν περισσότερους πόρους απ’ ότι εξοικονομούνται με την περιστολή των δημόσιων δαπανών, οι συνεχείς αναβολές συγκρότησης ενός εθνικού σχεδίου παραγωγικής αναδόμησης συνεπάγονται το καθημερινό κλείσιμο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων με επακόλουθη την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας, που καμία ισοδύναμη ρύθμιση κατάργησης κατώτατων μισθών δε μπορεί να αντισταθμίσει.

Μία τέτοιας κλίμακας παταγώδης αποτυχία όταν δεν ερμηνεύεται ως μία συνεχής προσπάθεια εξυπηρέτησης ολίγων και ισχυρών σε βάρος της κοινωνίας των πολιτών, εξηγείται ως η πλήρης ανικανότητα αντίληψης, αντίδρασης και σχεδιασμού. Σίγουρα, όλοι όσοι διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες δεν είναι ανίκανοι, όμως, σίγουρα πάλι, αρκούν δυναμικές μειοψηφίες να καθορίσουν τη λειτουργία ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος.

Αυτές οι δυναμικές μειοψηφίες κατόρθωσαν στο πλαίσιο της προηγούμενης τεχνητής ευμάρειας να υποσκάψουν τη λειτουργία των κομμάτων, να θέσουν φραγμούς στην πρόσβαση των ηγεσιών στην πληροφόρηση και να οδηγήσουν τους ηγέτες των κομμάτων σε Λουδοβίκειες τακτικές, εγκαταλείποντας τον πλουραλισμό χάριν της ομοφωνίας ενός κλειστού κύκλου συμβούλων, μία πρακτική που και σήμερα υπηρετείται.

Το φαινόμενο των «ηγεσιών καρτέλ» έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση σήμερα. Ηγέτες που δεν ακούν και δε βλέπουν, δεν ξέρουν και δεν αντιλαμβάνονται την κοινωνική κατάσταση.

Ο χρόνος στην πολιτική έχει το δικό του ρυθμό: πράξεις που αργούν ολόκληρες δεκαετίες μπορούν να γίνουν πραγματικότητα εντός κάποιων ωρών. Και αναλογικά: δράσεις που για χρόνια ολόκληρα δεν πραγματώθηκαν μπορούν λίγο να επηρεάσουν την ιστορία, όμως πρωτοβουλίες που εντός κάποιων ημερών τελικώς εκδηλώνονται μπορούν να αλλάξουν τον ρού της σημαντικά.

Σαφώς η αισιοδοξία δεν πρέπει να μας εγκαταλείπει όμως επίσης και η υπερφίαλη αντιμετώπιση της πραγματικότητας αποτελεί κάκιστο σύμβουλο.

Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, ας πραγματοποιήσουμε την αυτοκριτική μας και ας επιλέξουμε: θα επιτρέψουμε σε δυναμικές υστερόβουλες μειοψηφίες να καθορίσουν την τύχης της χώρας μας, ή θα αντιδράσουμε επιλέγοντας το εθνικά δίκαιο, αληθές και κοινωνικά επωφελές.

Έργο χωρίς πρωταγωνιστές

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" στις 29/09/2012)

Το πόσο κρίσιμη είναι η κατάσταση στην οικονομία και το πόσο αυτό επηρεάζει κάθε κοινωνική έκφανση είναι πλέον κοινός τόπος. Δυστυχώς αυτή η τοποθέτηση εξαιτίας της επιπολαιότητας ή της ανευθυνότητας όσων χειρίστηκαν τις τύχες της χώρας στην απαρχή της κρίσης αναδείχθηκε σε πρόσχημα αιτιολόγησης σκληρών μέτρων αλλά και δικαιολόγησης άδικων παρεμβάσεων.

Πολλοί, όπως και ο γράφων, θεώρησαν πως τα διδάγματα των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου θα ωθούσαν το πολιτικό προσωπικό της χώρας στην υιοθέτηση συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, στην κατεύθυνση της οικονομικής ανασύνταξης αλλά και της ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Δυστυχώς γινόμαστε μάρτυρες μιας καθημερινής διάψευσης των προσδοκιών μας. Γιατί πώς μπορούμε να αιτιολογήσουμε την επανάληψη αυτής της λογικής, όταν όλοι γνωρίζουμε τη βίαιη επίθεση στα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων κατά τα τελευταία δύο χρόνια ή όταν παρακολουθήσαμε τις τόσες προεκλογικές κορόνες περί «άλλης στρατηγικής διαπραγμάτευσης», περί «ισοδύναμων μέτρων» κ.λπ.;

Η λήψη μέτρων στην παραπάνω κατεύθυνση είναι επιεικώς απαράδεκτη και κατ’ ουσίαν καταστροφική για την κοινωνική συνοχή.

Αλλά ας μη γελιόμαστε, δεν είναι η τρόικα που επιβάλλει αυτά τα μέτρα. Είναι η ανεπάρκεια του πολιτικού κόσμου να συγκρουστεί με κατεστημένα και να βρει λύσεις σε καταστάσεις που απαιτούν μεγαλύτερη διαχειριστική ικανότητα απ’ ό,τι η εύκολη οριζόντια παρέμβαση σε μισθούς και συντάξεις.

- Η περιβόητη φορολογική μεταρρύθμιση αποτελεί ακόμη ένα σχέδιο στα χαρτιά.

- Η ανάγκη καταπολέμησης της καθημερινής φοροδιαφυγής, όπως για παράδειγμα η υποχρεωτική χρήση της πιστωτικής ή της φοροκάρτας -με παράλληλη τη μείωση στο ΦΠΑ των αγαθών που διακινούνται με αυτόν τον τρόπο- συνεχίζει να αποτελεί μία «συζήτηση».

- Το Εθνικό Σύστημα Υγείας απαξιώνεται καθημερινά μέσω της υποβάθμισης των παρεχόμενων ιατρικών υπηρεσιών, ενώ παράλληλα το κράτος δεν τολμά ουσιαστική παρέμβαση εξορθολογισμού των δαπανών, όπως τα ευρωπαϊκά πρότυπα υπαγορεύουν.

- Η εφαρμογή του συστήματος ηλεκτρονικών προμηθειών θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, όμως και αυτή η συζήτηση απουσιάζει από το δημόσιο διάλογο.

Πολλές φορές στο παρελθόν έχει διατυπωθεί η άποψη περί συγκρότησης ενός ολοκληρωμένου εθνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, κάτι που δυστυχώς έχει αργήσει τόσο, ώστε να θεωρείται παρωχημένο. Η Ελλάδα απαιτεί πλέον ένα «εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης», στο οποίο όλες οι δράσεις μείωσης δαπανών οφείλουν να αντιστοιχηθούν με συγκεκριμένα αντίστροφα μέτρα στο μέλλον. Για να το θέσω διαφορετικά, αυτούς που σήμερα θίγουμε με τα μέτρα οφείλουμε αύριο να τους προστατεύσουμε και να τους δώσουμε το δικαίωμα πάλι να ορθοποδήσουν.

Ένα κράτος που οδηγεί την ίδια του την κοινωνία σε ανεπανόρθωτη αναστάτωση οδηγεί τους πολίτες του στον αφανισμό. Μία κοινωνία ασύντακτη αποτελεί απειλή για το μέλλον του κράτους.

Όσοι δεν μπορούν αυτό να το αντιληφθούν ας αντιληφθούν κάτι πιο απτό: Οποιαδήποτε περαιτέρω μείωση σε μισθούς και συντάξεις αποτελεί σφραγίδα αποτυχίας της εφαρμοζόμενης πολιτικής και των εκφραστών της. Συνεπώς κάθε συζήτηση περί κόκκινων γραμμών είναι τόσο αυτονόητη, ώστε καθίσταται μάλλον περιττή.

Είτε αλλάζουμε ρότα σήμερα στη βάση ενός ρεαλιστικού σχεδίου, φυσικά εντός του ευρώ, είτε όσοι αντέξουμε θα βιώσουμε αυτά που έζησαν οι γονείς μας μερικές δεκαετίες παλαιότερα.