Η συμμετοχή δεν είναι μόνο αριθμοί

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καρφίτσα 3/3/2013)

Η διαδικασία εκλογής των αντιπροσώπων για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ανάδειξε τη μεγάλη συμμετοχή των μελών του σε πρώτο –μετρήσιμο- αισιόδοξο μήνυμα, η οποία υπερκαλύπτοντας τις προβλέψεις, αύξησε τον πήχη των προσδοκιών από το Συνέδριο. Η βάση του ΠΑΣΟΚ παραμένει παρούσα, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, δίνει ακόμη μία ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να αλλάξει ουσιαστικά.

Αντιλαμβανόμενοι το γεγονός, ως ένα από τα σημαντικά διακυβεύματα του Συνεδρίου, οφείλουμε να προβούμε σε μία ακόμη τομή με το παρελθόν. Οφείλουμε να πάψουμε να μετράμε σε αριθμούς τη συμμετοχή των μελών και φίλων και να αποκωδικοποιήσουμε τα βαθύτερα νοήματα: δεν είναι οι αριθμοί που καθιστούν τη συμμετοχή σημαντική, είναι τα πρόσωπα. Κάθε ένας και κάθε μία ξεχωριστά, κάθε συμμετέχον μέλος στη διαδικασία εκδήλωσε με τη συμμετοχή και την ψήφο του, τη δική του αγωνία για την προοπτική του χώρου, για την ουσιαστική ανανέωση, για την αλλαγή σε νοοτροπίες, και την απαγκίστρωση από συγκεκριμένες τακτικές του παρελθόντος.

Και είναι μοναδική ευκαιρία να γίνει αυτό πράξη: να απαλλαγούμε από τους μικροκομματικούς τακτικισμούς, να θέσουμε ένα τέλος στο κακό μας παρελθόν, κάτι αδύνατο να πραγματωθεί χωρίς την πραγματική ανανέωση του πολιτικού δυναμικού του κινήματος, απαλλαγμένο από πρόσωπα-φορείς των αντιλήψεων του παρελθόντος. Ακριβώς αυτή η ευκαιρία γεννά τη δική μας ευθύνη: να μην προδώσουμε αυτήν την προσδοκία, να μην προδώσουμε για 2η φορά την απαίτηση για το «άλλαξέ τα όλα».

Η διατύπωση ενός σύγχρονου πολιτικού περιγράμματος, που με προτάσεις και τομές απαντά στις προκλήσεις που η κοινωνική αναγκαιότητα επιτάσσει, και η οργανωτική αναδόμηση του κόμματος ως προοπτική μετατροπής του σε ένα κόμμα, θεσμικό και δημοκρατικό, αποτελούν τη βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του Συνεδρίου.

Η συγκρότηση του αξιακού πλαισίου του σύγχρονου ΠΑΣΟΚ, και ο στρατηγικός του σχεδιασμός, οφείλει να αποτελέσει το βασικό άξονα συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων που μπορούν να το οδηγήσουν στο μέλλον. Η ρήξη με το κακό μας παρελθόν και η ανάδειξη των αξιόπιστων φωνών που μπορούν να υπηρετήσουν αυτήν την προοπτική, αποτελεί οδηγό για το μέλλον.

Είναι η δική μας αποστολή, που χωρίς καμία παρέκκλιση οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Ως υποχρέωση απέναντι στην ιστορία μας, ως ευθύνη για την προοπτική του χώρου, ως κοινωνική επιταγή. 

Με 2 μύθους, και πολλές άβολες αλήθειες

Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr 27/2/12

Η συντακτική αναδόμηση του ΠΑΣΟΚ είναι απαραίτητο όσο ποτέ να επαναφέρει τη γνήσια πολιτική συζήτηση στο προσκήνιο, διατυπώνοντας συγκεκριμένες προτάσεις ως συστατικά στοιχεία ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας. Βασική προϋπόθεση για αυτό αποτελεί η απογύμνωση μύθων που συντηρούν ακόμη και σήμερα καταστάσεις του παρελθόντος.

Πρώτος μύθος: «φταίνε οι πολιτικές και όχι τα πρόσωπα». Η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ έγκειται στο ότι επέτρεψε ολόκληρες γενικές να μεγαλώσουν με το μύθο ότι «φταίνε οι πολιτικές πρακτικές και όχι τα πρόσωπα», με αποτέλεσμα να παραμένουν ανέγγιχτοι όσοι πραγματικά ευθύνονται. 

Αυτό οφείλει να τελειώσει: Φταίνε τα πρόσωπα, καθώς αυτά, με τις πράξεις και τις παραλήψεις τους, κάνουν την πολιτική πρακτική άδικη και το λόγο αναξιόπιστο. Η αυθαιρεσία του «κάνω ότι θέλω, σύμφωνα με την εξουσία που μου παρέχει η θέση ή το αξίωμά μου», οφείλει να τελειώσει, ενώ όλοι οφείλουν να κρίνονται στη βάση συγκεκριμένων, μετρήσιμων και αντικειμενικών κριτηρίων. Αυτή πρέπει να είναι η νέα νοοτροπία στη δημόσια ζωή. και αυτό οφείλει να διατυπωθεί με τρόπο ευκρινή και άμεσο. 

Δεύτερος μύθος: «η νέα γενιά δεν μπορεί, είναι διεφθαρμένη». Είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μύθος όσων επιδιώκουν τη συντήρησή τους στο προσκήνιο, με κάθε τρόπο και μέσο: ποια γενιά είναι διεφθαρμένη, αυτή που έμαθε με μεθοδεύσεις καρτέλ να καθοδηγείται στις αποφάσεις της, ή αυτή που έμαθε ότι το πολιτικό προσωπικό δεν πρέπει να ανανεώνεται ; Και επί της ουσίας ποιος ευθύνεται για τις λάθος επιλογές του παρελθόντος, οι νέοι; 

Σαφώς, πολλές από τις καταδικαστέες πρακτικές ορισμένων, έχουν εμποτιστεί ως νοοτροπία και σε ορισμένους νέους. Όμως αυτό δεν προκλήθηκε από κάποια αρχέγονη ροπή, αλλά από κατεστημένες τακτικές που θέλουν ακόμη και σήμερα τους νέους στο περιθώριο, χειροκροτητές και εντολοδόχους. 

Η επισήμανση των αναγκαίων αλλαγών δεν αρκεί για τη διαμόρφωση ενός νέου αξιακού πλαισίου: αποτελεί όμως το πρώτο βήμα για τη δυναμική ανασυγκρότηση των προοδευτικών και υγειών δυνάμεων του τόπου: γιατί ούτε όλοι είμαστε ίδιοι, ούτε και θα γίνουμε ίδιοι. 

Σήμερα, με την κοινωνία να γερνάει και τους νέους να τεκνοποιούν σε μεγαλύτερες ηλικίες, τις οικογένειες να αντιμετωπίζουν προβλήματα συντήρησης και ανατροφής των παιδιών τους, η αψήφιστη προσπέραση τομών και αναγκαίων ρήξεων οδηγεί στον αφανισμό του έθνους. Η στήριξη της νέας γενιάς δεν μπορεί να αποτελεί προεκλογική ρητορική, αλλά πολιτική πρακτική για να μπορεί η χώρα μας να έχει μέλλον. Και αυτό μόνο με γενναίες αποφάσεις μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική κατεύθυνση. 

Αυτές τις αποφάσεις δεν αρκεί να τις λάβουμε, αλλά να τις υπηρετούμε κάθε μέρα και σε κάθε μας έκφανση. Γιατί σήμερα, δεν έχουμε απλά χρέος αλλαγής, αλλά στο ακέραιο την ευθύνη της μοίρας μας.

Το συνέδριο, οδηγός στο μέλλον ή επιλογή καθίζησης.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καρφίτσα 16/2/2013)

Το ΠΑΣΟΚ έχει βιώσει πολλά συνέδρια: πολιτικών συγκρούσεων, επανοριοθέτησης της πολιτικής και οργανωτικής του φυσιογνωμίας, συνέδρια εν όψει επικείμενων αλλαγών στην κυβέρνηση, συνέδρια στα οποία ενδεχομένως να κρίθηκε και το μέλλον της χώρας. Σαν το επικείμενο όμως, δεν έζησε ποτέ. Αποσυνδέοντας τις πολιτικές συνθήκες από την απόφαση διεξαγωγής του, σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ ενός επιχειρούμενου συντεταγμένου, αλλά άτονου και άτολμου προσυνεδριακού διαλόγου, αναλαμβάνεται ένα τεράστιο ρίσκο: η αποτυχία πολιτικής αποτύπωσης θα σημάνει μία τεκτονικού χαρακτήρα καθίζηση. Επιλέγοντας την πολιτική αποτύπωση, οφείλουμε να αφήσουμε τις απαισιόδοξες προβλέψεις και να επιχειρήσουμε να συμβάλουμε σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί: πολιτικές προτάσεις ως προοπτική λύσεων και ρεαλιστικές επιλογές επιδιώκοντας διέξοδο. 

Η οριοθέτηση του εύρους των πολιτικών επιλογών μας στο συνέδριο,είναι προαπαιτούμενο, και η αποτύπωση ενός σχεδίου ανασυγκρότησης, παραγωγικής και κοινωνικής για τη χώρα,

αδήριτη αναγκαιότητα. Προφανώς όμως, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εισάγει στο δημόσιο λόγο αυτά τα στοιχεία που κακώς αμελήθηκαν η παραπλανητικά αφέθηκαν εκτός, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Πρώτον, η ευθύνη των προσώπων. Όσο και αν καλλιεργήθηκε ο μύθος ότι «δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά οι πολιτικές που ευθύνονται», άλλο τόσο οι πραγματικοί υπεύθυνοι ξέφευγαν, κρύβονταν και δε λογοδοτούσαν. Η ευθύνη με ονοματεπώνυμο, η πλήρης σύνδεσης της ευθύνης του συστήνοντος με την αποτελεσματικότητα του

προτεινόμενου, είναι το ελάχιστο πρώτο βήμα. Εμείς ως ΠΑΣΟΚ, πως μπορούμε να διατυπώσουμε ένα σχέδιο φερέγγυα, όταν δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τον υπεύθυνο, τους υπεύθυνους,για τη σημερινή κακή οικονομική του κατάσταση;

Δεύτερον, αξιοπιστία. Πως μπορεί ένα κόμμα να συγκροτήσει ένα αξιόπιστο σχέδιο για το μέλλον, όταν στελέχη που διαχειρίστηκαν εξουσία επέλεξαν να απαξιώσουν ή να υποβαθμίσουν θεσμούς που μπορούσαν να εγγυηθούν τη διαφάνεια και την αντικειμενικότητα. Πόσο αξιόπιστο είναι ένα κόμμα, που 30 χρόνια διατηρεί τους ίδιους, στις ίδιες θέσεις, με τις ίδιες αρμοδιότητες,και με τα –γνωστά- ίδια αποτελέσματα;

Τρίτον, ρεαλιστικός στρατηγικός σχεδιασμός. Το σχέδιο για την Ελλάδα του αύριο, που ορθώς ως πρώτο βήμα πρέπει να έχει τη σωτηρία της χώρας από το δημοσιονομικό αφανισμό, πλήττεται πρωτίστως από ρυθμίσεις επικίνδυνες για τη συνοχή της κοινωνίας, καθώς ενέχουν τον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού της. Ελλείψεις ενός στρατηγικού σχεδίου, είναι επόμενο να λαμβάνονται τέτοιες αποφάσεις.

Σαφώς, το ΠΑΣΟΚ του αύριο, οφείλει να είναι η εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ των μεγάλων έργων, κατακτήσεων και στόχων. Και ακριβώς αυτή την πρόκληση αντιμετωπίζει στο συνέδριο του: να φανεί αντάξιο της ιστορίας του και επάξια συνεχιστής της.

Η προοδευτική προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της νέας γενιάς

"Η προοδευτική προοπτική της σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της νέας γενιάς"

Η ελπίδα για το αύριο, προϋποθέτει το δικό μας «παρών» στο μέλλον.

" Τα όνειρά μας δεν τα χαρίζουμε, την προσπάθειά μας δεν την εγκαταλείπουμε, αυτούς που μας πιστεύουν δεν τους προδίδουμε. 

Μπορούμε να τα καταφέρουμε και αναλαμβάνουμε αυτήν την ευθύνη:  H νέα γενιά δίνει το σύνθημα της ελπίδας, ξεκινά τη μεγάλη αυτή προσπάθεια, διεκδικούμε να αλλάξουμε, θα το πετύχουμε και θα δικαιωθούμε. "

Ομιλία Αντώνη Σαουλίδη, Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013

Η προοδευτική προοπτική της σύγχρονης Σοσιαλδημοκρατίας και ο ρόλος της Νέας Γενιάς.

Σας προσκαλώ την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013 στις 11:00 π.μ. στο Δημαρχείο Νεάπολης(Περιοχή Στρεμπενιώτη) να συζητήσουμε για την προοδευτική προοπτική της χώρας και τις προτάσεις της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο.

Τέλος Εποχής.

(Δημοσιεύθηκε στο freesunday.gr στις 14.11.2012) 

Η έκβαση της ψηφοφορίας του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σφραγίζει την απόλυτη αποτυχία μίας γενικότερης πολιτικής κουλτούρας –παρά τα φωτεινά της διαλλείματα- εδώ και 20 περίπου χρόνια. Είναι αυτή που γεννήθηκε μέσα από την πολιτική σταθερότητα που παράχθηκε μετά το 1974 και αναπτύχθηκε λόγω της τεχνητής ευμάρειας που η συμμετοχή στην ΟΝΕ και την ΕΕ εγγυήθηκαν.

Πολιτικοί ηγέτες χωρίς καμία συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης διαχειριστές κονδυλίων, βουλευτές πεπεισμένοι για το ακαταδίωκτο των πράξεων και παραλήψεών τους, δόμησαν ένα κράτος υδροκέφαλο και συγκεντρωτικό που οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις έδιναν αφορμή για αθρόες προσλήψεις ανειδίκευτου υπαλληλικού διοικητικού προσωπικού, αντί της απαιτούμενης έμφασης στην μηχανοργάνωση, τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση, την εξειδίκευση και επιστημονική κατάρτιση των στελεχών του κρατικού μηχανισμού.

Τα σημερινά μέτρα, αν και αναγκαία για την παραμονή της χώρας εντός της Ευρωζώνης, παρά τα πολλάκις αίολα επιχειρήματα «απειλών περί αποχώρησης ως διαπραγματευτικά ατού», αποκαλύπτουν αυτή ακριβώς την αποτυχία, σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Κυρίως αποκαλύπτουν το βασικό έλλειμμα στόχευσης, σχεδιασμού και οραματισμού για μία Ελλάδα ισχυρή, σταθερή, εύπορη. Είναι πραγματικά λίγοι αυτοί που αναρωτήθηκαν, ιδιαίτερα  όταν κονδύλια υπήρχαν τόσο από Ευρωπαϊκούς πόρους όσο και από την εγγενή κυκλοφοριακή ταχύτητα του χρήματος και κατά συνέπεια την πολλαπλασιαστική του ιδιότητα, γιατί η Ελλάδα δεν έχει επενδύσει στην στοχευμένη εκπαίδευση πανεπιστημιακού επιπέδου σε θεματικές που αποτελούν συγκριτικά της πλεονεκτήματα με διεθνή εμβέλεια.

Είναι αδιανόητο η χώρα μας να μη διαθέτει έστω και ένα τμήμα Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στον τουρισμό, κάτι που σίγουρα σε άλλες χώρες θα αποτελούσε αυτονόητη πραγματικότητα. Η Ελλάδα –ειδικά στον τουρισμό- θα μπορούσε να αποτελεί εξαγωγέα γνώσης και πόλο έλξης επιστημόνων και επαγγελματιών του τουρισμού μέσω της δημιουργίας ιδρυμάτων – campus, αποκλειστικά προσανατολισμένων σε αυτό.

Είναι επίσης εξωφρενικό κάθε συζήτηση για συνεταιριστική ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής να θεωρείται εκ των προτέρων καταδικασμένη λόγω της παλαιότερης εμπειρίας κακοδιαχείρισης και ανομιών. Η πρωτογενής παραγωγή στη χώρα μπορεί να αποτελέσει βασικό μοχλό ανάπτυξης μόνο με την κατάλληλη εξειδίκευση και επιστημονική κατάρτιση νέων παραγωγών.

Τα παραδείγματα δεν εξαντλούν τα περιστατικά λανθασμένου σχεδιασμού και υλοποίησης. Αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά επιλογών εύκολων λύσεων αντί της ανάπτυξης συγκροτημένων σχεδίων επίλυσης διαρθρωτικών προβλημάτων. Και για αυτό και η παιδεία δεν αποτέλεσε ποτέ πολιτική επιλογή, παρά μόνο διαχειριστική διαδικασία.

Συνολικά, μία πυραμίδα που ξεκινάει από το μοντέλο της «ανεύθυνης» διοίκησης, προχωράει στο πολυδαίδαλο σύστημα της γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης, καταλήγοντας στο μικροκεφαλαιούχο επιχειρηματία, ο οποίος αντί της παροχής γνώσεων και κεφαλαιοποιημένης εμπειρίας, καταστρώνει σχέδια αξιοποίησης «γνωριμιών», απεικονίζει το παρασιτικό και αναποτελεσματικό παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Δυστυχώς, το τέλος αυτού του μοντέλου επέρχεται με όρους αποφυγής της καταστροφής και όχι με όρους συνειδητοποίησης της λάθος κατεύθυνσης. Ας είναι όμως.

Ακόμη και με αυτούς τους όρους μπορούμε να βρούμε τις διόδους που θα αναμορφώσουν τη χώρα. Όμως, ένας συνασπισμός προθύμων δε φτάνει. Απαιτείται η προσέγγιση, η σύγκλιση και η αποφασιστική συμβολή όλων των προοδευτικών δυνάμεων, που αναγνωρίζουν τα βασικά ζητήματα δομής και λειτουργίας του κράτους, αλληλεπίδρασης πολιτών και πολιτικών, την Ευρωπαϊκή αλλά και διεθνή πρακτική. Το μέλλον της χώρας μας είμαστε οι άνθρωποί της. Είμαστε αυτοί που αντιμετώπισαν τα περισσότερα δεινά από την κατάσταση που μαίνεται εδώ και 3 χρόνια, είμαστε όμως αυτοί που μπορούν να συμβάλλον και στην ανάτασή της.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει ούτε την ιστορία μας, ούτε τις θυσίες μας να λησμονήσουμε. Οφείλουμε το δικό μας μέλλον, να το αλλάξουμε μόνοι μας.